با غریبه بودم داشتیم بدو بدو میرفتیم اینور و اونور ... با کوله پشتی هم بودیم ینی کلی بار روی دوشمون بود و اینکه من واقعا آخرش نفهمیدم چه هدفی رو دنبال میکردیم اما یهو دیدیم یه مار خیلی بلند از سوراخ دیوار اومد بیرون که راهمون رو سد کرد ترسیده بودم ولی خب غریبه بهم گفت نترس فقط سریع از بینشون عبور کن منم همین کارو کردم منتها محله هاش خاکی و گلی و خراب بود و دیواراش هم پوسیده... دیدم کلی دیگه مار از سوراخ دیوار زدن بیرون... به طوری که دیگه تسلیم شده بودم و فقط بدو بدو از بینشون رد میشوم البته با غریبه اما تعدادشون خیلی زیاد بود و از سر و کولم آویزون میشدن و به شدت ترسیده بودم ولی اهمیتی نمیدادم و عجیب اینکه بهمون آسیبی نمیزدن فقط چندش آور و دراز بودند... پریروز هم من و مامانم توی خونه باغی بودیم یهو صدای سگها از روی کوه بلند شد... عو عو میکردند یادمه یکیشم سیاه بود... منتها چون فاصلشون با ما زیاد بود اهمیتی ندادم اما چند تاشون نمیدونم از کجا به ما رسیدن که قصد حمله داشتند و من هم از مامانم دفاع میکردم و موفق به کشتن دو تاشون شدم ... نترسید همه اینا خواب چند شب پیشم بود ... نمیدونم بگم کابوس بود یا نه؟ چون نبود... ینی در عین اینکه خیلی ترسناک بود منتها از درون یه سرخوشی بهم میداد... چی بگم والا....

دیگه حالا جوری شده که اگه بستنی عالی و خوشمزه بخوای باید گرون بخری وگرنه نمیچسبه حالا باز این بستنی گرونا هم که میخری گاها بیشترشون یه روکش کلفت کاکاو روی بستنی داره از نوعی که تا میایی یه گاز بزنی نصف روکش از نوع بزرگ کنده میشه طوری که تو هنوز اولِ راهی و میخوای از خوردنش لذت ببری منتها با این اوصاف مجبوری هر چی روکش کنده شده، همه رو یکجا ببری تو دهنت و بخوری و بالاخره این قصه تا آخر بستنی خورون ادامه داره... یه جورایی با اعصاب و روان بازی میکنه... لطفا مسئولین یه فکری به حال روکشا بکنن من نمیدونم ...

امروز تولدمه بعد همراه اول مکالمه رایگان داده... بعد حالا تو فکر اینم که چه کسی شایسته است که بهش بزنگم و حرف بزنم و اینا... رفتم یه سری به مخاطبان گوشیم زدم ببینم این دختر شایسته کیه که افتخار زنگیدن منو داره دیدم یه تعدادی فامیل هستن که اصلا ماه تا ماه نمیبینمشون دلمم تنگ نشده... یه سری خانواده ام هستن که خب همیشه توی خونه میبینمشون... یه سری دُکی ها و اساتید دانشگاه هم که اصلا کلی خودشونو میگیرند... خلاصه این یه سری ها زیاد بودن تا رسیدم به همکلاسی های دوره لیسانس و ارشد که خب لیسانسه ها که هیچ کدامشون آدم نبودن والا... اما اما اما ارشدیا فقط یکیشون لیاقت داشت و یه جورایی با هم خوب بودیم اما منتها ولی احتمالا فکر کردم که اونم اگه بهش بزنگم یُخده زیادی لوس بشه... پس تصمیم کُبریایی که گرفتم این بود که فهمیدیم هیچ کس به جز خودمان لیاقت زنگیدن و حرفیدن و بوسیدن ندارد... هه والا... یاد بگیرید....همین دیگه حالا برم به خودم زنگ بزنم و بحرفم که خیلی وقته خودمو از یادم رفته... اصلا حالا فکرش میکنم میبینم چه قددددددر دلم وآسه خودم تنگولیده ... هعععی... نمیدونم بعد این هممممه سال خودم گوشی رو برداره و جواب بده یا اونم قهر کرده و منو شایسته جواب دادن نمیدونه...

نمیدونم چه مرگمه... مدام ناخنامو رنگو

وارنگی میکنم... واقعا آدم باید بیکار باشه

که از این خوشمزه بازیها در بیاره... نه؟ عه!

واقعا نه؟ پس گوش بگیر... اگر خیلی بیکار

هستید حتما چند عدد لاک با رنگهای مَشَنگ و

پَلَنگ بخرید و ناخنهاتان را بیارایید... همان که

گفتم میشود وگرنه همان میشود که گفتم ...

خوابمان می آید...

از قدیم میگفتن و گفتن که مهمون حبیب خداست...

نه باووووو کو حبیب؟ کو؟ تو اگه حبیب رو دیدی سلام

منم بهش برسون... خرج و برج زیاده اینقد حبیب کسی

نشید لطفا... ولی چیزای خوب هم داره... همین که

دور همین خوبه... چه بدانم والا... اصلا به من چه...

نمیدونم چه مرگمه... مدام ناخنامو رنگو

وارنگی میکنم... واقعا آدم باید بیکار باشه

که از این خوشمزه بازیها در بیاره... نه؟ عه!

واقعا نه؟ پس گوش بگیر... اگر خیلی بیکار

هستید حتما چند عدد لاک با رنگهای مَشَنگ و

پَلَنگ بخرید و ناخنهاتان را بیارایید... همان که

گفتم میشود وگرنه همان میشود که گفتم ...

خوابمان می آید...